Achter ons huis

cannabis sativa

Foto: By A7nubis – Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2986103

We kregen een brief van ‘de buurt’ in de bus.
Het was schrikken! Er bleken dingen te gebeuren in onze straat die ‘het daglicht niet kunnen verdragen’. Ik had er nooit iets van gemerkt, maar hier stond het dan echt…
Er werd opgeroepen om waakzaam te zijn en de politie te bellen als er iets was ‘dat het daglicht niet kon verdragen’.

Wat zou het toch zijn, dacht ik ’s middags in bed, dat het daglicht niet kan verdragen? Ik dacht en dacht en plotseling wist ik het: vampiers! Vampiers in onze straat! Nosferatu, vrkoslak, of hoe deze wezens der duisternis ook genoemd mogen worden!

Nee, de politie die zou er niks tegen kunnen doen. Die is niet tegen zulks opgewassen… Ik liep naar het librarium en blies het stof van een groot, oud boek, en las de hele nacht door; buiten het geschuifel – ja nu hoorde ik het – van de bloedzuigende schimmen…

De volgende nacht ging ik naar buiten – naar achter het huis. Mezelf omhangen met knoflookkettingen, ijzer en zout, en in de hand een repeteer-handkruisboog waarin houten bolten gedrenkt in knoflook, zout en wolfspoot… Een lange, zwarte, glimmende jas en een overhangende hoed deden mij versmelten met de nacht…

Een vreemde geur verspreide zich over het hofje tussen de achterkanten van de hoge huizen. Een figuur met pet kwam naar mij toe lopen…

‘Wiet kopen, meneer?’

Ik richtte mijn handkruisboog en vuurde – negen pijlen doorboorden vliegensvlug het lichaam van het wezen der duisternis! Bloed vloog in het rond en de gestalte zakte ineen tot stof. Dit was mijn eerste dag van mijn Grote Taak…

(Caviazwerm, 2009)

Geen reacties mogelijk