Arkham Horror

Arkham Horror

Foto: Pieter Brouwer

Eerder besprak ik al een verhaal ván Lovecraft en een boek óver Lovecraft. Nu bespreek ik een bordspel dat gebaseerd is op de wereld van deze Amerikaanse schrijver. Arkham Horror werd in 1987 ontworpen door Richard Launius, en is in 2005 nog eens een stuk complexer (en mooier) gemaakt door Fantasy Flight Games.

In 1995 werd met het spel Kolonisten van Catan van de Duitser Klaus Teuber een belangrijke ‘nieuwe’ markt aangeboord van serieuze, moderne spellen voor volwassenen – meestal met historische onderwerpen, zoals de beschaving bij de Eufraat en de Tigris, de vesting van Carcassonne en de Oude Egyptenaren. De uitgever 999 Games vulde direct dit gat, en Klaus Teuber kreeg niet alleen vele prijzen, maar werd zelfs miljonair. Het is al lang niet meer alleen 999 Games die dergelijke spellen produceert – zelfs de ‘normale’ bord- en kaartspeluitgevers komen nu met dergelijke spellen op de markt. Maar er zijn spelletjesfanaten die veeleisender zijn, zoals spelers die graag horror- en fantasyspellen doen – voor hen is bijvoorbeeld Fantasy Flight Games (FFG) een bekende naam. Voordat in 1995 het grote publiek kennis maakte met spellen als Kolonisten, waren er al producenten van ‘cult’-spellen zoals die van FFG. Een voorbeeld is het Middle Earth Role Playing Game (MERP) uit 1984 en Arkham Horror, in 1987 uitgegeven door Chaosium.

Arkham Horror speelt zich af in 1926 in het stadje Arkham. In het stadje openen dimensiepoorten zich, van waaruit vreemde entiteiten Arkham onveilig maken. De spelers, alle met een goed uitgewerkt verhaal, proberen samen de monsters te bevechten en de poorten te sluiten en te verzegelen. Lukt hen dat laatste niet snel genoeg, dan ontwaakt een Onnoemelijk Vreselijk Monster, en het is niet gemakkelijk daarvan te winnen…
Voor wie de verhalen van Lovecraft kent, is het spel een en al herkenning. Wel is het spel enorm complex, en duurt het zo’n drie keer spelen voor je de spelregels goed kent. Ook duurt het een stuk langer dan de beloofde 2 à 4 uur. Het beste kun je er een vrij weekend aan opofferen of het verdelen over meerdere avonden (een vrij blijvende, grote tafel is dan wel noodzakelijk). Maar als het spel eenmaal loopt, komt ook het grote pluspunt van dit spel naar voren: alle activiteiten in het spel vormen samen een kloppend verhaal met mooie details die perfect de Lovecraftiaanse sfeer oproepen van dreiging en een onuitsprekelijk noodlot. En na drie keer spelen ken je vreemd genoeg de meeste regels wel uit je hoofd. Het spel zal niet snel vervelen, aangezien je kan kiezen uit maar liefst zestien karakters en acht Onnoemelijk Vreselijke Monsters – en de combinatie van die twee maakt elk spel weer anders. En als je dan tóch uitgespeeld raakt, zijn er altijd nog uitbreidingen van het spel.

Van de drie keer dat ik het nu gespeeld heb, was ik één keer een zwak nonnetje dat steeds in het ziekenhuis belandde (geen goede karakterkeus als je het spel in je eentje speelt) en werd ik gedood door de grote Cthulhu zelf; de tweede keer speelde ik het met mijn vrouw en lukte het haar nét niet het Onnoemelijk Vreselijke Monster (Nyarlathotep) te doden. De derde keer speelde ik het met mijn broer en schoonzus, en lukte het ons net op tijd genoeg poorten te verzegelen, voordat Azathoth zou neerdalen en de wereld vernietigen…

Arkham Horror – A Call of Cthulhu Boardgame

(Fantasy Flight Games, Roseville – 2007, oorspr. Chaosium / Richard Launius – 1987)

Kolonisten van Catan   door Klaus Teuber

(999 Games, Almere – 1999, oorspr. Die Siedler von Catan, Kosmos / Klaus Teuber – 1995)

(Lezen-kijken-luisteren, 2011)

Geen reacties mogelijk