De kraai

De kraai

Een boekenweekgeschenk lees ik óf in de boekenweek, óf hij belandt in de boekenkast – en dan lees ik het op een dag als tussendoortje. Dit laatste was het geval bij De kraai, het boekenweekgeschenk van Kader Abdolah van dit jaar. Het thema was daarbij ‘geschreven portretten’. Abdolah schrijft duidelijk een portret, iets dat doet denken aan een autobiografie – maar in dit geval fictief.

De kraai gaat over een Iraanse vluchteling die via Turkije naar Nederland vlucht. Daar wordt hij koffiemakelaar in Amsterdam, maar vindt zichzelf vooral schrijver. De kracht zit ‘m vooral in het motief van de steeds terugkerende kraai en de losse vertellinkjes.
Het boek werd overwegend negatief ontvangen. Maar mag je van een boekenweekgeschenk verwachten dat het een meesterwerk is? Het leest lekker weg, is dun en bevat veel korte hoofdstukjes, en daarom is het geschikt als boekenweekgeschenk. Ik heb mezelf niet gestoord aan ‘de onbetrouwbare verteller’, wat blijkbaar veel lezers negatieve kritiek ontlokte. Eerlijk gezegd is mij die onbetrouwbare verteller niet echt opgevallen.

Wat mij wel opviel waren de fragmenten uit de Nederlandse ‘klassiekers’, die Abdolah door de tekst mengt als krenten in een pap. Maar deze krenten vond ik zelf geen toegevoegde waarde hebben. Ten eerste zijn deze fragmenten voorbeelden van waarom ik niet van de meeste Nederlandse literatuur houd; ik vind ze nogal saai. Maar goed, ieder zijn smaak. Een groter probleem heb ik met de functie van deze fragmenten. Zoals Gemma Venhuizen [helaas niet meer op internet aanwezig] zegt: ‘De citaten, hoe goed bedoeld ook, brengen geen samenhang aan in de tekst – het blijven vreemdelingen in het verhaal.’
Haal deze rare fragmenten uit het verhaal, en volgens mij is het dan gewoon een leuk boek – niet al te spannend, niet zwaar-literair, soms politiek, en recht-toe-recht-aan.

Gewoon, net als deze recensie, een tussendoortje.

De Kraai   door Kader Abdolah

(Uitgeverij De Geus, Breda – 2011)

(Lezen-kijken-luisteren, 2011)

Geen reacties mogelijk