Depot

Wunderkammer

Illustratie: Georg Hainz

Wat leuk was dat gisteren op tv bij Opium: een meneer die als een kind plaatjes aan het kijken was in ‘zijn’ depot onder het Stedelijk. Ik riep bijna uit: ‘Ja, dat wil ook, zo’n baan!’. Maar ik deed het toch maar niet, aangezien ik alleen was en het dan net leek of ik een verwarde, eenzame oude man was. Dus bleef het bij het denken van die zin.
Ik zie het al helemaal voor me: kilometers laden, kasten en van die verticale schuifdingen vol met schilderijen, beeldjes, antiek, opgezette insecten, perkamentrollen, manuscripten, romans, herbaria, moderne voorwerpen, muziek op platen, bandjes en cd en, vooruit, op mp3, muziekinstrumenten, een filmhuis inclusief films… Eigenlijk zou ik wel een depot willen met alles erin (wat M. zich goed kan voorstellen, aangezien ze mijn verlanglijstjes altijd veel te lang vindt). Maar dan moet ik wel veel langer leven om het allemaal te zien en te horen.
En dan, bij het laatste object, zal ik een rustige dood sterven. Ja, dat lijkt me wel wat. Als het me lukt, heeft dat waarschijnlijk wel consequenties – dat mijn ziel daarna in handen van Beëlzebub is; of dat mijn nazaten eeuwig in armoede moeten leven – maar ja, je moet er wat voor over hebben, zeg ik dan maar.

(Caviazwerm, 2008)

Geen reacties mogelijk