Een weekje stilte

Foto: Marjolein van Herten

Al woon ik in Limburg, ik ben zelf niet zo’n carnavalsvierder. Mijn vrouw was dat ooit wel. Maar na jaren geprobeerd te hebben mij het carnavalsgedruis in te krijgen, heeft ze het nu geloof ik een beetje opgegeven.
We wonen midden in Roermond en hadden de laatste tijd nogal last van verschillende soorten geluidsoverlast. Wat ik erger vond dan het lawaai zelf, was dat Karel er last van had en er niet door kon slapen. Het leek het ons dan ook een goed plan om tijdens carnaval te vluchten naar een stille plek. Vrienden van ons hadden nog een kasteeltje over op een berg in Zuid-Limburg, dus was de plek van rust en inkeer snel bepaald.

En wat een goddelijke stilte heerste daar! Daarbij: we beschikten niet over tv, internet of een stereo, dus we moesten wel lezen, met Karel wandelen in de natuur en spelletjes doen. Op zo’n moment blijkt pas hoe gestrest je eigenlijk kan raken van al die moderne (digitale) input. Het was een weekje alleen voor ons – alleen wij drietjes.
En niet alleen mijn vrouw en ik hebben er van genoten. Karel vond het heerlijk om over de vloer te crossen (lees: snelkruipen) en te kijken naar hoe de zon opkwam vanachter de Limburgse heuvels. De drie katten die bij het huis hoorden werden steevast door hem achtervolgd – en als er geen kat in zicht was, waren er nog genoeg trappen om naar boven te kruipen.

Een moment van Karel en mij: ’s ochtends vroeg. De mensen slapen nog. Ik loop met Karel door een vrieskoude nevel. Het geluid is alleen het ruisen van de bomen op de heuvel, het geritsel van de dieren in de kale struiken, mijn voetstappen. Stap, stap, stap – en dan het geritsel van Karels jas. Zijn arm gaat resoluut naar voren en een klein vingertje wijst. ‘Die! Die!’ Hij ziet iets tussen de bomen – ik weet niet wat, maar dat maakt niet uit. ‘Mooi hè?’ zeg ik. En dan lopen we verder.

(Origineel: Tips Werkende Ouders, 2012)

Geen reacties mogelijk