Honden

labradoodle

Foto: Derek Ramsey (Ram-Man) – Own work, CC BY-SA 2.5, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=927212

Al veel te lang geleden werd een voorstel bij mij ingediend om iets te schrijven over de labradoodle. Tsja… gewoonlijk ga ik snel in op een voorstel voor een logje, maar het probleem in dit geval is dat ik niks met honden heb. Ook mijn vriendin is geen hond. Als kind was ik er allergisch voor, ik vind ze vaak stinken en lawaai maken en ik ben bang voor loslopende honden; mijn vader is ooit het ziekenhuis in gebeten door een langslopende hond.

Toch moet ik toegeven dat ik sommige honden best schattig vind (met name als ik verkouden ben en mijn oren en neus minder functioneren): van die pootloze buldogs die niet eens kunnen blaffen, of van die oogloze zwarte beesten waar je soms op gaat staan omdat ze lijken op deurmatten, of schattige, slapende puppy’s.

De labradoodle is een Australische monster-van-Frankensteinhond bedoeld om ‘de trainbaarheid en de zachtaardigheid van de Labrador [te] combineren met de niet verharende vacht van de Poedel’. Daardoor werd het dier al snel populair bij allergische blinden.

Interessanter is, dat ook bij cavia’s vreemde merken te vinden zijn. De skinny pig is een haarloze cavia. Een beetje doorgefokt helaas, en daarom snel ziek. Misschien ooit, later, als ik caviafokker ben geworden, zal ik een logje wijden aan mijn eigen labradoodle-cavia: een kruising tussen een rex en een goudsatijn die geschikt is voor allergische weeskindjes. Maar voor die tijd moet u het doen met onzinnig gezwets als het aankomt op logjes over honden.

(Caviazwerm, 2009)

Geen reacties mogelijk