Nachtbraken

Ik ben een slechte slaper, ook toen ik nog geen kinderen had. Nu, vier jaar na de geboorte van mijn oudste, zijn woorden als ‘doorslapen’ en ‘uitslapen’ slechts vage, abstracte begrippen uit een ver verleden. Nachtelijke babyvoedingen, kruiken, onverklaarbare huilbuien, nachtmerries, kussens die niet goed liggen (aldus de huiler), nachtluiers, feest bij de buurman (die nacht dat de kinderen wel doorsliepen), op de grond vallende spenen… De paar keren per jaar dat ik buitenshuis slaap, zonder kinderen en vrouw, dan kan ik vaak de slaap niet vatten. Ik hoor fantoomspenen vallen en schrik wakker van fantoomhuiltjes.

Lees deze column verder op Ouders Onderling.

(Ouders Onderling, 2015)

Geen reacties mogelijk