Natuurdenken (2016-2)

kind en kikkervisjes

Foto: Pieter Brouwer

Ons zoontje was een paar dagen gaan logeren bij opa en oma. Hij had kikkervisjes gevangen in de tuin en zou er een paar meenemen naar huis. We hadden alvast een klein aquarium met deksel neergezet waar ze bij thuiskomst meteen in konden. Tot onze schrik bleek ‘een paar’ een vrij subjectief begrip te zijn en kwam er een massa van tientallen al aardig vergevorderde bruine-kikkerlarven tevoorschijn! Een deel ging naar onze minivijver in de tuin en een deel naar de achterburen, maar het blijven er eigenlijk te veel…

 

Kikkervisjes doen aan kannibalisme, dus ik hoop maar dat de voorpoten er snel zijn, zodat we ze snel in het park kunnen loslaten. Anders moet ik mijn zoontje gaan uitleggen dat die halve kikkervisjes ook bij de natuur horen (‘bijvoorbeeld als een waterplas grotendeels uitdroogt’). Toch wel zielig. Tot nu toe eten ze gelukkig alleen de stukjes groente die we in het water gooien, en staan onze kinderen geregeld vol bewondering in het aquariumpje te turen, lachend om die grappige kikkervismondjes.

 

Als kind en zelfs nog als student had ik altijd huisdieren, vooral knaagdieren. Toen ik ging samenwonen, moesten mijn cavia’s het veld ruimen voor mijn vriendin, die allergisch is voor alles met haren en veren. Stiekem heb ik het altijd wel jammer gevonden dat mijn kinderen geen huisdieren kunnen houden – ik heb het altijd als een vast onderdeel van de opvoeding gezien. Door het houden en verzorgen van huisdieren leren kinderen namelijk verantwoordelijkheid, sociale vaardigheden en respect voor dieren.

 

‘Huisdieren zijn zielig. Dieren horen in de natuur, niet in een hokje of in een huis.’ Natuurlijk, mijn (inmiddels) vrouw heeft wel een punt, en ik deel haar mening eigenlijk steeds meer. Als je erover na gaat denken is het ook raar. Dieren opsluiten om ernaar te kijken of grote beesten temmen en aan een touw geketend voor je uit laten lopen… Veel huisdieren hebben obesitas door gebrek aan beweging en slechte voeding, en veel andere zijn psychisch niet in orde. Ik liet mijn cavia’s los lopen door mijn studentenkamer, en dan bleken het echt niet altijd luie, dikke, lusteloze beesten te zijn. Maar een kamer is en blijft geen Peruaanse bergweide.

 

Niet alle dieren hebben evenveel last van een gekooid leven, dat is ook wel waar. Bij terrariumdieren ligt het probleem meer in de herkomst en handel. En die laatste opmerking, ook weer afkomstig van mijn echtgenote, sluit mooi aan bij mijn nieuwe plan. Als de kikkertjes straks weg zijn, maak ik een mooi terrarium voor mijn kinderen. En daar doe ik steeds iets anders in uit onze tuin of ons huis (spinnen, kevers, hooiwagens, pissebedden…). Hebben we toch nog huisdieren! Benieuwd wat mijn vrouw daar nu weer tegenin gaat brengen.

(Het Schrijvertje, 2016-2)

Geen reacties mogelijk