Natuurdenken (2016-4)

onzekere toekomst

Illustratie: Giovanni Fattori, 1890-1895

Het zal zo’n vaart wel niet lopen. Alle mensen moeten toch op een gegeven moment inzien dat het zo niet langer kan? Zo hield ik me tot voor kort nog voor. Maar de werkelijkheid noopt me mijn inzichten aan te passen: blijkbaar loopt het wel zo’n vaart en kan of wil niet iedereen inzien hoe de wereldmaatschappij en de wereld naar de knoppen gaat. Populisme viert hoogtij, het gaat steeds meer om scoren met mooi klinkende maatregelen die geen verband houden met de realiteit, macht en kortzichtig egoïsme, polarisatie, haat en een verdergaande afbraak van natuur, milieu, gelijkheid, verdraagzaamheid en rechtvaardigheid.

Ik blijf netjes petities ondertekenen van Greenpeace, Milieudefensie en Amnesty. Ik probeer vooral zelf niet haatdragend te worden, niet ongenuanceerde dingen te roepen, vooral kritisch te blijven – maar dat valt nog niet mee. Voor slagvaardigheid schijnt wel enige boosheid nodig te zijn; blijven hangen in enkel verdriet kan leiden tot apathie. Maar ik ben geen actievoerder, en ik wil niet boos zijn.

Hoe moet ik nu naar buiten kijken, naar de natuur, de vogels en de bomen, naar mijn kinderen, zonder bang te zijn voor wat de toekomst hen brengt? Kan de natuur mij blijven troosten? Wellicht wel. Want wat er ook gebeurt, de natuur kan het niks schelen – die heeft gelukkig geen hersenen om te zien en te voelen wat ik zie en voel, die kan zich geen zorgen maken. De natuur gaat gewoon door tot ze niet meer kan – en dan stopt ze simpelweg. Ik kan misschien niet de wereld veranderen, maar ik kan wel, net als de natuur, gewoon doorgaan. Gewoon doorgaan met vriendelijk zijn, doorgaan met naar anderen te luisteren en te helpen als dat kan, gewoon doorgaan met genieten van een mooie herfstwandeling, gewoon doorgaan met het me verwonderen over hoe prachtig de ecologie in elkaar zit, gewoon doorgaan met petities, gewoon doorgaan met mijn normen en waarden over te brengen aan mijn kinderen, gewoon doorgaan te genieten van hun ontwikkeling, en gewoon doorgaan met hopen dat de mensheid toch een keer inziet dat liefde, begrip en verdraagzaamheid écht leiden tot een betere en wonderlijke wereld.

(Het Schrijvertje, 2016-4)

Geen reacties mogelijk