Papa, hou toch eens je mond

Graag schep ik over mijn zoontje op dat hij al zo snel kon praten en nu al in complexe volzinnen praat met een volledig arsenaal aan archaïsche en onbekende woorden: wielweb, vivace, jazzorgel. En hij praat aan één stuk (‘net zijn vader’, zeggen vrienden dan altijd gevat) en wat hij zegt hoeft niet per se enig verband te houden met de realiteit. Stiekem leer ik hem niet alleen graag rare, onbekende woorden, maar ben ik ook niet bang om eigenzinnige verklaringen te geven voor allerlei zaken en gebruiken waarmee we te maken hebben. Hij zegt alles na, hij onthoudt alles, en hij gebruikt de woorden en verhalen vervolgens actief – maar niet altijd op de juiste manier.

Lees deze column verder op Ouders Onderling.

(Ouders Onderling, 2013)

Geen reacties mogelijk