Paranormal Activity

Paranormal Activity

Foto: still uit de film Paranormal Activity (2007)

Elke woensdagavond, wanneer ik alleen thuis ben, huur ik een film. Meestal een horrorfilm – Marjolein houdt daar namelijk niet van, en zo kan ik ze toch zien. Toegegeven, veruit de meeste horrorfilms zijn gewoon slecht. Maar het is een soort dwangmatige hobby geworden: zoals je kunt genieten van het bespreken van een slecht boek, zo kun je ook glimlachend en hoofdschuddend een belabberde horrorfilm bekijken. Vorige woensdag was het de beurt aan Paranormal Activity (gewoon deel één).

Even terug in de tijd, naar 2007. Er was weer eens een ‘allerengste’ horrorfilm in de bioscoop. De reclames beloofde een soort Blair Witch Project en daarbij werd in de trailer ook een gillend bioscooppubliek getoond. Het is waar dat tijdens de screenings van de film er tal van mensen wegliepen. De regisseur, Oren Peli, dacht dat het publiek de film te slecht vond – later bleek dat veel bezoekers het te eng vonden en daarom de zaal verlieten. Dat was voor Peli een eerste teken dat de film wel eens een succes zou kunnen worden.
Oren Peli is behalve een grote onbekende ook een grote bangerik, zo blijkt uit interviews. Zelfs een film als Ghostbusters is al voor hem angstaanjagend. En ja, wat doe je dan? Juist: je angsten omzetten in een low-budgetfilm, gefilmd in tien dagen. Hijzelf moet ook verbaasd zijn geweest toen de film door Dream Works in de bioscoop werd gebracht en algauw meer dan 9 miljoen dollar opbracht.

Toegegeven, de film is een soort American Dream onder de films. Het is wellicht leuk te weten dat de acteurs hun eigen naam in de film behielden en dat de film is gefilmd in het huis van de regisseur; en dat de twee acteurs slechts vijfhonderd dollar kregen voor hun rol in de film. Maar toch, dit hadden we allemaal al eerder gehad: low-budget, handheld camera, duisternis, retroscripting (het werken zonder script), een verse en onbekende cast…? Waarom dan zo’n succes? Het is een vraag waar ik geen antwoord op kan geven. Was The Blair Witch nog vernieuwend, wie zat er nog te wachten op de zoveelste kloon ervan?
Nou, de Amerikaanse recensent Robert Ebert bijvoorbeeld: ‘It illustrates one of my favorite points, that silence and waiting can be more entertaining than frantic fast-cutting and berserk f/x. For extended periods here, nothing at all is happening, and believe me, you won’t be bored.’ Niet verveeld? Eerlijk gezegd heb ik geen moment gespannen mijn adem ingehouden of ben ik op enig moment geschrokken. Ik durfde zelfs gewoon alleen in het donker naar bed te gaan – en dat terwijl zich het grootste deel van de film in bed afspeelt. Wel moet ik erbij zeggen dat ik totaal niet geloof in paranormale zaken, wellicht dat dat scheelt. Nee, ik sluit me aan bij de Australische recensent David Stratton: ‘it was extremely unthrilling, very obvious, very cliched. We’ve seen it all before.’

De film gaat over een stelletje dat net is gaan samenwonen: Katie en Micah. Zij biecht aan hem op dat ze ‘dingen’ voelt en ziet, in alle huizen waarin zij heeft gewoond. Haar persoonlijke klopgeest zou een demon zijn. Micah lacht erom en gebruikt zijn camera om de nachten te filmen, de momenten waarop volgens Katie dingen gebeuren, maar plaagt ook zijn geliefde door haar overdag met de camera te volgen. Als er iets mocht gebeuren heeft hij het toch maar mooi op film staan. En dat was dan toch niet voor niets, zullen we maar zeggen.

Paranormal activity – 2007   Regie: Oren Peli; Script: Oren Peli; Acteurs: Katie Featherston, Micah Sloat; IMDb-cijfer: 6,6

(Lezen-kijken-luisteren, 2011)

Geen reacties mogelijk