Saga of the Swamp: Book one

Swamp Thing: Book one

Alweer een tijdje terug (in 2011) schreef ik twee recensies over twee Swamp Thing-bundels. Het boek Dark Genesis bundelde de eerste paar strips van de serie (die van Len Wein en Wrightson). Mijn recensie over deze bundel ging vooral over de oorsprong van het karakter én van de stripreeks. In de recensie over de bundel Saga of the Swamp Thing 2 schreef ik over de geroemde stijl van Alan Moore, die de stripreeks inhoudelijker maakte en op andere manieren vernieuwde.

Waarom dan nu pas een recensie over Saga of the Swamp Thing 1? In de eerste plaats omdat ik die pas nu heb gelezen. Maar eigenlijk komt het goed uit: deze bundel is namelijk te beschouwen als een overgang van de ‘oude’ Swamp Thing – de erfenis van Len Wein en Wrightson – naar een nieuwe en vernieuwende Swamp Thing. Over het eerste verhaal van de tweede Saga (‘The Burial’) zegt Neil Gaiman:

In their day, the Wein/Wrightson Swamp Thing stories were groundbreaking and remarkable works, and anything done with the characters afterwards had always been done in their shadow. This story, in more ways than one, laid that ghost to rest.

Met andere woorden: de eerste Swamp Thing-verhalen van Alan Moore staan nog in de schaduw van de oorspronkelijke bedenkers van het karakter en de verhalen.

Het eerste verhaal van Saga of the Swamp Thing 1 heet ‘Loose Ends’. Alan Moore probeert hier het ‘rommeltje’ van losse verhaaleindes van zijn voorgangers aan elkaar te knopen en laat tegelijkertijd Swamp Thing letterlijk sterven, om hem in het verhaal erop te laten reïncarneren. Op die manier herschept hij hem letterlijk en figuurlijk. Zoals gezegd gebruikt hij dit trucje opnieuw in het eerste verhaal van de tweede bundel. Toch is er een verschil. Nieuw aan de eerste reïncarnatie is dat Swamp Thing van tot monster omgevormd mens verandert in een waar natuurwezen – de verhalen zijn nu ook duidelijk ecologisch en idelastisch: Swamp Thing wordt de beschermer van de (plantaardige) natuur. Hij draagt echter nog de identiteit van Alec mee, de mens waaruit hij voor het eerst is ontstaan. Het is in deze eerste bundel duidelijk dat hij nog met zijn oude identiteit worstelt. Pas bij zijn ‘tweede reïncarnatie’ wordt hij van deze ‘last’ verlost. In nog latere verhalen wordt hij steeds meer en meer een echte ‘elementaal’, een pure natuurkracht. Zijn worsteling met zijn identiteit blijft echter een rode draad in de serie.
Inderdaad zijn het soort verhalen in de eerste bundel van de Saga meer in de sfeer van Len Wein en Wrightson dan in de tweede bundel, hoewel dit geen haarscherpe verandering is, zoals het eerdergenoemde citaat van Neil Gaiman misschien lijkt te veronderstellen.

Inhoudelijk gaat deze eerste bundel van Alan Moores interpretatie van de Swamp Thing ook over het gevecht tussen hem en de ‘Floronic Man’, een mens die geheel plantaardig wil zijn en dit ten slotte ook wordt. Dit wezen wil echter de alleenheerschappij van het plantenleven, maar doet daarbij zichzelf en het milieu om hem heen (dieren, mensen én planten) schade door zijn kortzichtigheid. Natuurlijk moet de Swamp Thing dit voorkomen.

Saga of the Swamp Thing – Book One   door Alan Moore

(DC Comics – Vertigo, 2009; oorspr. DC Comics 1983-1984)

(Lezen-kijken-luisteren, 2012)

Geen reacties mogelijk