Saga of the Swamp Thing – book two

Saga of the Swamp Thing - book two

In april dit jaar schreef ik over Swamp Thing, en wel over de eerste serie, van Len Wein en Berni Wrightson. De serie beleefde echter zijn hoogtepunt onder de scripts van Alan Moore, vooral bekend van Watchmen. In de bundel Saga of the Swamp Thing – Book Two staat een tweede reeks afleveringen van de hand van Moore.

Tussen de bundel Dark Genesis en Saga of the Swamp Thing – Book Two zijn nog meer Swamp Thing-strips geschreven. Zo staan in Saga of the Swamp Thing – Book One de eerste strips van Alan Moore, in de stijl van de oudere strips. In Book Two vindt Alan Moore echter pas zijn eigen stijl.

De hier besproken bundel is in twee opzichten interessant in vergelijking met andere, ik zou haast zeggen ‘seizoenen’ van Swamp Thing. In de eerste plaats dus het gegeven dat deze bundel de eerste reeks echte ‘Mooreaanse’ verhalen bevat. Vanaf dat punt beleeft de reeks zijn hoogtijdagen. De afleveringen ná Moore zijn volgens de fans weer een stuk minder interessant. De laatste aflevering van de bundel is het verhaal Rite of Spring, de meest geprezen strip van het hele Swamp Thing-oeuvre. Waar het over gaat? Dat laat zich het beste uitleggen middels dit citaat van Neil Gaiman: ‘the vegetable sex chapter […] a prose poem: an hallucinogenic consummation between a seven-foot-high mound of vegetation and an expatriate Balkan.’ Al nieuwsgierig?

Echter, in deze reeks moet Alan Moore nog wel vorm geven aan zijn eigen Swamp Thing. En dit doet hij op een symbolisch-poëticale manier – en dat is het tweede interessante aspect van deze bundel. Moore verbergt in zijn verhalen zijn eigen poëtica (dat wil zeggen hoe hij denkt dat de strip Swamp Thing zou moeten zijn). In de eerste strip, The Burial, begraaft The Swamp Thing letterlijk zijn oude versie. Hij verlost daarmee direct de geest van de man waaruit hij ontstaan is. In de strip wordt dus bijna letterlijk het estafettestokje overgegeven: oude reeks eindigt, nieuwe begint. Maar ook hoe Moore Swamp Thing ziet is nieuw: niet meer als een door een chemisch ongeluk omgevormde man (die man is immers echt dood blijkt nu), maar als een aarde-elementaal – een wezen dat los staat van de oude Alec Holland / Alex Olsen (zie over deze personages het eerdere stuk over Swamp Thing). In de een-na-laatste strip in de bundel, Abandoned House, wordt verder ingegaan op wat Swamp Thing dan wél is. Een kort-door-de-bochtuitleg: door een bovennatuurlijke macht worden er in tijden van nood met verongelukte mensen in moerassen deze wezens gevormd die tot doel hebben de mensheid te redden. Hiermee lost Moore ook het probleem op dat Swamp Thing zowel uit Alex (uit de pilotversie) als uit Alec (uit de eerste officiële aflevering) is ontstaan – letterlijk en figuurlijk!

Abandoned House is in nog een opzicht een interessante aflevering. Omdat de schrijver en tekenaars te weinig tijd hadden om op tijd de volgende aflevering af te hebben, werd er gekozen een oude strip weer te herdrukken – in dit geval de pilot van Swamp Thing. Maar Alan Moore wilde niet gewoon een herdruk, dus schreef hij er een verhaal omheen, bij wijze van raamvertelling. Alan Moore heeft met deze strip op een indrukwekkende manier de identiteit, het verleden, het heden én de toekomst van zowel het wezen Swamp Thing als de stripreeks verklaard en er nog een amusant wat griezelig verhaal van weten te maken ook! Het voert te ver om in te gaan op de manieren waarop hij dit heeft gedaan. Dat is wellicht een mooie teaser voor u als lezer om u eens te verdiepen in de interessante wereld van de strip – een genre dat zeker niet onder hoeft te doen voor proza, en letterkundig gezien net zo interessant of misschien zelfs interessanter is.

Saga of the Swamp Thing – Book Two   door Alan Moore

(DC Comics – Vertigo, 2009; oorspr. DC Comics 1984-1985)

(Lezen-kijken-luisteren, 2011)

Geen reacties mogelijk