Spoken

bed

Foto: abhiriksh – Eigen werk, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=49522144

Piekeren, in loopings denken, somberen, mezelf tentamenvragen overhoren, mijmeren, nadenken over diep-filosofische kwesties en wereldproblematiek, overal jeuk krijgen, naar de wc moeten, woelen, me ergeren aan de rare en harde geluiden van de verwarming (die ik toch echt al heb ontlucht), me ergeren aan andere geluiden, oordopjes indoen, oordopjes weer uit, wakker gehouden worden door mijn bedgenote die door mij ook niet kan slapen… Kort gezegd: weer zo’n slapeloze nacht.

Ik stap weer uit bed en loop de logeer/studeerkamer in, met de woorden ‘misschien kan ik hier wel slapen’.
Minder geluiden. Zachter kussen. Anders. Ik dommel in…
En dan voel ik Het Draaien. Slaap ik al? Droom ik? Ik weet waar ik lig. En dan voel ik iets tegen mijn rug. Mijn lichaam is verstard, en ik weet dat het iets is dat niet (meer) menselijk is…
Ik schud de nachtmerrie van me af.

Duisternis. Stilte. Alleen. Ik dommel weer in…
En dan voel ik Het Draaien weer. Dit keer voel ik dat er iemand in de kamer is, zonder het te zien. Ik laat me op een vreemde, stromende manier uit bed glijden – half zwevend, met mijn gezicht naar de koude vloer, onder het bed, onder de planken… Er is daar iets.
Met moeite schud ik de nachtmerrie weer van me af.

Maanlicht. Bijna-stilte. Alleen?
Is er een reden dat het op deze kamer altijd zo koud is? Dat de verwarming heet wordt, maar de kamer zelf nooit warm? Ik huiver bij de gedachte. En dan hoor ik een zucht die niet van mij komt.
Ik stap snel uit bed en haast me naar de slaapkamer – kruip lekker naast mijn levende vriendin. ‘Het spookte daar te veel,’ zeg ik nog, voor ik in een zoete slaap val.

(Caviazwerm, 2009)

Geen reacties mogelijk