The sound of silence

stilte

Foto: Moyan Brenn from Anzio, Italy – Silence, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=40604385

Bijna elke dag heb ik muziek op staan (als ik thuis ben dan). Het is wat minder stil en ik hou er gewoon van lekker muziek te luisteren. Het is dan net of je in een film zit en je kunt lekker dansend of neuriënd of fluitend of aria-zingend of tikkend de dagelijkse dingen doen. Muziek dus. Maar vandaag is zo’n dag die geen muziek wil, een dag

Lees verder: The sound of silence

Zelfmoord

zelfmoordenaar

Illustratie: Chromolithograph by A. Schmitson – National Library of Medicine

vorige week. mijn ouders waren boodschappen doen. doosje prozac. vier pillen. ik liep drie dagen achter. drie ingenomen. vierde kan er ook nog wel bij. hebben we nog meer? medicijnkastje open. vijf seroxat. ingenomen. een cipramil. ingenomen. nog meer? een sterke pijnstiller. nog meer? aspirines! hoera! tien ingenomen. kan nog wel meer. nog vijf erbij. limonadeglas. gevuld met port. opgedronken en op bed gaan liggen. beetje lezen. beetje muziek luisteren.

Lees verder: Zelfmoord

Voorwoorden

voorwoord

Illustratie: Samuel Ward Stanton (1870-1912) – American Steam Vessels, page 7

‘Ik heb iets voor je meegenomen,’ zei M. gisteren toen ze thuiskwam van haar werk, ‘maar het is niet iets leuks.’ Mijn hoofd ging in een razend tempo de mogelijkheden af: een krop sla, een stropdas, een stappenteller, het boek Hoe verdien ik meer geld dan een aftandse Duitse herder… Het was een boek. Een dik boek. Een boek van een kleine 800 pagina’s. En het heette Discovering Statistics

Lees verder: Voorwoorden

De straat

… die man daar, die voor het raam staat en naar beneden tuurt. Beneden lopen mensen op straat. Ze denken dat ze meer doen dan lopen, maar dat doen ze niet. Doelloos laten ze zich voorttrekken, geanimeerd pratend met de ander. Maar geanimeerd zijn ze niet. De man haat hen: dwazen – hoe kunnen ze niet in elkaar krimpen voor de zon, die hen reduceert tot niets? Ze denken dat de zon voor hen schijnt. Lafaards die niet in de zon durven kijken. Hypocriet.

De straat is koud en donker en van steen. Het maakt niet uit of de straat

Lees verder: De straat

Kort verhaal

Een paar dagen geleden heb ik dan eindelijk eens een kort verhaal geschreven. Leespubliek tot nu toe: alleen ik. Dat komt omdat ik bang ben. Ik vrees dat als mensen dat korte verhaal lezen, denken dat ik een psychopaat ben, of dat ze het gaan vergelijken met Woensdag gehaktdag of zo. Nee, ik houd het liever voor mezelf. Ik heb de papieren waar het op staat verstopt onder een geheim luik onder het vloerkleed, waar alleen ik van weet. Er staat bovendien nog een tafelpoot op. Het moest wel daar, want in de geheime gangkast is geen plaats meer. Nou

Lees verder: Kort verhaal

Waarom ouderen eerder sterven door babytaal

Ooit werden grootmoedertjes en grootvadertjes oud – zo oud dat ze stokoud waren en niet eens de tijd namen om te sterven. Dat was een lange tijd geleden: in de tijd dat er geen mensen geboren werden. De mensen waren er gewoon en bleven gewoon. De mensen verloren wel op een gegeven moment hun tanden en dan gingen ze beschuit eten. Op een dag klaagde grootvadertje: ‘grootmoedertje, waarom moeten we altijd beschuit met kaas eten. Ik zou wel eens beschuit met muisjes willen eten.’ Daarop antwoorde grootmoedertje ‘grootvadertje, je weet toch dat dat alleen kan als er een mensenbaby wordt

Lees verder: Waarom ouderen eerder sterven door babytaal

They are out there…

…swarming.

[2 dagen later]

‘Hé, dat was toch geen logje!’ zegt M. als ze van haar werk thuiskomt. Ik geef haar gelijk. ‘Nee, maar die Southpark-aflevering klopte zo leuk met mijn weblog…’ De verdere avond heeft ze het er niet meer over.

Maar in mijn hoofd is het gaan rommelen: ben ik nu verloren als echte weblogger en na-mijn-dood-geroemde schrijver? Ik zie de grijns al voor me van de onderzoeker over 200 jaar, die het moeilijk toegankelijke nog digitale archief ontsluit vanwege zijn onderzoek naar het vroege oeuvre van Cavia Magistra. ‘Ha, kijk nu! Het was helemaal geen

Lees verder: They are out there…

Werkloos

Vorige week was het erg druk en daarom is hier nu pas weer een column. Ik had namelijk veel sociale verplichtingen. U zegt ‘en werk’? Nee nee, ik ben werkloos, en daarom heb ik meer tijd om in de trein te zitten op weg naar sociale verplichtingen. O, nu gaat u me zeker beschuldigen dat ik dan best een of twee of wel honderd columns in de trein had kunnen schrijven… Dan begrijpt u het verkeerd: ik neem mijn werkloosheid zeer serieus. Als een Oscar Wilde zit ik aan het treinraam met de linkerhand onder mijn kin en mijn ranke

Lees verder: Werkloos

Honden

labradoodle

Foto: Derek Ramsey (Ram-Man) – Own work, CC BY-SA 2.5, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=927212

Al veel te lang geleden werd een voorstel bij mij ingediend om iets te schrijven over de labradoodle. Tsja… gewoonlijk ga ik snel in op een voorstel voor een logje, maar het probleem in dit geval is dat ik niks met honden heb. Ook mijn vriendin is geen hond. Als kind was ik er allergisch voor, ik vind ze vaak stinken en lawaai maken en ik ben bang voor

Lees verder: Honden

Bloemetjes

humeur

Illustratie: ‘Die letzten Stunden der französischen Königsfamilie’ (1877)

Ik wacht ziekelijk op een beter humeur. Op de bank. Op de stoel. Staand – midden in de kamer. IJsberend.

De bel gaat. ‘Hm,’ denk ik, en open de deur. Voor mij staat een entiteit. ‘Hallo, ’ zegt de entiteit, ‘ik ben een goed humeur, en heb een mand met druiven, appels en ander gezonds meegenomen’. Ik laat het goede humeur binnen.

Onder het genot van een appeltje, thee en rondvliegende bloemetjes

Lees verder: Bloemetjes