Land of the Dead

land of the dead

Foto: filmstill uit Land of the Dead

Was Night of the Living Dead (1968) nog een cult-pulpfilm, Dawn of the Dead (1978) een tweede cultfilm en Day of the Dead (1985) een mijns inziens onterecht miskende veel serieuzere film – de vierde zombiefilm van Romero Land of the Dead (2005) is gewoon een standaard horror-actiefilm. Een forse tegenvaller dus, zeker als je bedenkt dat Romero toch twintig jaar de tijd voor heeft gehad om erover na te

Lees verder: Land of the Dead

Zombies

night of the living dead

Foto: filmstill uit The night of the Living Dead

Tijdens het hoogtepunt van de eerste horrorgolf, vooral beheerst door de als paddenstoelen uit de grond schietende Hammer-films bevolkt door het monster van Frankenstein, vampiers, mummies en zombies, maakte George A. Romero zijn eerste ‘Living Dead’-film. Waren de Hammer-films al low-budget, Romero had nog veel minder geld nodig om deze zwart-witfilm uit de grond te stampen. De mensenetende zombies in Night of the Living Dead (1968) waren

Lees verder: Zombies

Mijn geheime fantasie

stunts 1

Illustratie: screenshot Stunts 1

Ik doe mij graag voor als geëmancipeerde man, als autohater en milieuactivist, en als pacifist. Zo probeer ik ook te zijn: huisvader die niks-maar-dan-ook-niks weet en begrijpt van voetbal, fietser en wandelaar zonder rijbewijs, tegenstander van agressieve ‘burgerwachten’ en niet in bezit van een vuurwapen (ja, dat laatste is wel wat makkelijk).

Maar diep in mij zit een duivel, een psychopaat. Nee, erger nog: een autocoureur.

Eergisteren heb ik de wereld geschokt. Daar stond hij

Lees verder: Mijn geheime fantasie

Frank Miller: geweld als kunstvorm

Illustratie: Gregorio Lazzarini (Public Domain)

Onlangs was die uiterst gewelddadige film weer op tv: Sin City. Gewelddadig maar toch ook mooi. Ik greep de kans aan om ook het stripboek van Sin City, waar de film een verfilming van is, eindelijk eens te lezen. Deel 2 had ik al gelezen, maar deel 1 lag nog ongelezen in mijn kast te wachten. De strips en verfilmingen van Frank Miller laten me altijd nogal gespleten achter. Ik walg van het brute geweld,

Lees verder: Frank Miller: geweld als kunstvorm

In ongenade

In ongenade

Vanavond is er weer een boekverfilming op tv: Disgrace van het gelijknamige boek van Coetzee (Ned. In ongenade). Een van mijn favoriete acteurs, John Malkovich, speelt daarin mee. De 6,6 op het IMDb geeft aan dat het niet gaat om de beste film aller tijden. Toch heeft het boek waarop het gebaseerd is de hoogst te behalen literatuurprijs gewonnen: de Booker Prize. Na de publicatie heeft Coetzee zelfs de Nobelprijs voor de literatuur gewonnen. De film had ik al eens

Lees verder: In ongenade

District 9

District 9

Foto: filmstill uit District 9

1982: meer dan 60.000 mensen worden uit de stadsregio ‘district 6’ in Kaapstad verwijderd, en verplaatst naar de zogenaamde Kaapse Vlakte, een soort woestijn 25 kilometer buiten de stad. Het was de tijd van het apartheidsregime, en een melting pot-regio paste daar uiteraard niet in. Gekleurde stadsbewoners werden dus simpelweg verbannen. Regisseur Blomkamp heeft dit gegeven uitgewerkt in een film – maar zeker niet op een clichématige manier.

Allereerst is er de stijl: de

Lees verder: District 9

From Hell

From Hell

Een lezer die het oeuvre van Alan Moore leest, zal weliswaar overeenkomsten ontdekken in zijn boeken (vooral inhoudelijk en filosofisch), maar wat het meest opvalt zijn toch de verschillen. Leest Watchmen nog als een (weliswaar afwijkende) superheldenstrip, V for Vendetta is al geen superheldenstrip meer, al zijn de illustraties nog even traditioneel. In From Hell wordt ook afgestapt van de traditionele gekleurde stripplaatjes. Wat overblijft is de altijd aanwezige kritische houding van Moore.

Wie From Hell snel doorbladert,

Lees verder: From Hell

Omega minor

Omega minor

Wat moet ik met dit boek? Het uiteindelijke cijfer dat we met de leesclub aan Omega minor gaven was ongeveer een acht. En toch waren de reacties niet alleen positief. Een bizar (slecht?) einde, veel filosofische (te-)vaagheden, veel (te) expliciete gruwelijkheden. Te academistisch en (te) veel seks…

Wellicht tekenend is de plot zoals die op Wikipedia staat. Het is duidelijk dat de auteur van dit stukje tekst niet goed wist hoe hij dit boek moest samenvatten:

Berlijn, 1995. Paul Andermans,

Lees verder: Omega minor

V for Vendetta

V for Vendetta

Eén van de stripklassiekers die nog op mijn lijstje stond, was V for Vendetta van stripgrootmeester Alan Moore, van wie ik al eerder de klassieker Watchmen uitvoerig heb besproken in vier artikelen.

Canon, literatuur, klassieker, cult – zomaar wat termen om aan te geven dat een werk meer is dan gewoon een goed boek (of film, of strip…). Onder andere in de artikelen over Watchmen heb ik duidelijk willen maken dat ook sommige strips dergelijke predicaten kunnen hebben.

Lees verder: V for Vendetta

Roman van Walewein

Walewein

De hierboven afgebeelde uitgave uit 1350 is helaas niet de versie van de Roman van Walewein die ik heb gelezen. Ik heb om het mezelf maar eens gemakkelijk te maken een papieren prozavertaling van deze Middelnederlandse Arthurroman gelezen. Het verhaal wordt er echter niet minder bijzonder door.

Walewein, bij veel mensen bekender onder de Engelse naam Gawain, was een van Arthurs rondetafelridders. In het verhaal wordt een queeste in drie delen beschreven. Om een magisch schaakbord voor koning Arthur

Lees verder: Roman van Walewein