Goed gek

De meeste mensen lijden aan een bepaalde mate van conformisme. Volwassenen zijn meestal onzeker en lopen daarom maar achter de massa aan of praten de massa na. Dat vind ik zelf ook handig, want dan hoef ik niet na te denken. Maar ik denk dat veel vervelende dingen in de wereld worden veroorzaakt door deze nare afwijking. Tijd dus om te proberen je kinderen niet in dezelfde val te laten lopen, zodat zij wel bewust, open, sympathiek én zichzelf worden of blijven. Vijf tips voor jou en je kinderen.

Lees deze column verder op Ouders Onderling.

(Ouders Onderling,

Lees verder: Goed gek

Tien dingen waar kinderen om lachen

‘En wat word jij later?’ vroeg mijn schoonzus – zelf doctor in de psychologie en momenteel werkzaam als statisticus – onlangs aan haar dochtertje. ‘Niks, mama, net als jij’, luidde het antwoord. Een van de leukste dingen van je kinderen is dat je om ze kunt lachen wanneer ze iets verkeerd doen of per ongeluk rare dingen zeggen – meestal worden ze daarna overigens boos. Maar echt vertederd of verliefd word je pas wanneer ze gelukzalig glimlachen of schaterlachen. Maar waar lachen kinderen eigenlijk om? Dat blijft soms een groot raadsel… Ik heb eens even naar mijn eigen kinderen gekeken

Lees verder: Tien dingen waar kinderen om lachen

De mama van eh…

Ik geef het alvast maar toe: ik ben slecht in het onthouden van namen, van geboortedatums, van telefoonnummers – van alle arbitraire cijfers en woorden eigenlijk. U denkt nu waarschijnlijk: ik ben ook slecht in namen hoor – maar dan kent u mij nog niet. En nu ga ik een geheel nieuwe sociale levensfase in. Een levensfase waarin ik steeds meer gezichten van ouders, kinderen en baby’s steeds vaker en gedurende een langere periode zie: de massa baby’s van vrienden, de talloze gezinnen met kinderen op de peuterspeelzaal en de kinderopvang, en over een half jaar ook van de basisschool.

Lees verder: De mama van eh…

Wanneer gaat de baby weg?

Ons tweede kindje kwam eraan! Zoiets is altijd bijzonder. Hoe zou ze verschillen van ons oudste kind? Hoe is het weer een baby in huis te hebben? Hoe zou ze eruit zien? Maar ook: hoe zou de oudste erop reageren? Het was voornamelijk die laatste vraag die ik mezelf het vaakst stelde.

Lees deze column verder op Ouders Onderling.

(Ouders Onderling, 2014)

Treinen met je kind: tips voor een (vrijwel) vlekkeloos verloop

Wij hebben geen auto en veel van onze vrienden en familie wonen niet dichtbij. We reizen dus veel met de trein. Maar hoe lastig het reizen met kleine kinderen soms ook is of lijkt, met wat tips gebaseerd op eigen ervaringen hoop ik dat ik het voor andere ouders ook aangenamer kan maken.

Lees deze column verder op Ouders Onderling.

(Ouders Onderling, 2014)

En ineens zijn we een burgerlijk gezin

Drie dagen nadat mijn zoontje had bedacht dat hij twee nachten wegens een astma-aanval in het ziekenhuis moest doorbrengen, werd zijn zusje geboren. Het ging zo snel dat mijn vrouw niet eens tijd had één dextro energy naar binnen te werken. De bevalling ging super (voor zover dat kan bij bevallingen; speciaal voor mijn vrouw treed ik niet in details). De nieuwe kleine wereldburger was van top tot teen oké. De borstvoeding ging meteen goed. Mijn zoontje, de Grote Broer, was niet jaloers en gaf zijn zusje kusjes, aaitjes en koediekoedies. Kan het allemaal zo perfect gaan?

Lees

Lees verder: En ineens zijn we een burgerlijk gezin

Winterdepressie en lentekriebels

Kerstmis 2010: mijn familie vierde kerst bij ons thuis, op onze flat. Mijn vrouw was zwanger, maar had nog een maand te gaan vóór de uitgerekende datum. Omdat er nu toch vele handen waren, zetten we alvast de klossen onder ons bed. De legendarisch woorden die ik daarna uitsprak, zullen mij (wat mijn vrouw betreft) tot in de hel blijven achtervolgen: ‘Zo, nu kan de baby komen.’ Die nacht braken de vliezen en twee dagen later werd mijn zoontje geboren. De kerstafwas stond nog op het aanrecht. Met oudjaar kwamen mijn vrouw en zoontje thuis – om twaalf uur ’s

Lees verder: Winterdepressie en lentekriebels

Roodborst

Dat gesprekken met je peuterkind niet altijd de kant op gaan die je zelf in gedachten had, zal vast elke ouder kunnen beamen. Onbedoeld kan ook de teneur van zo’n gesprek veranderen: van berispend naar grappig, van grappig naar peuterdrama, van gekwebbel naar leerzaam. En van leerzaam naar eh… ook leerzaam?

Lees deze column verder op Ouders Onderling.

(Ouders Onderling, 2014)

Kinderlokkers of xenofobie?

Een paar dagen geleden zat ik met mijn zoontje van drie in de bieb. Op de voorleestafel lag een mooi pop-upboek met het verhaal van Roodkapje. Mijn zoontje vond de uit het boek springende wolvenkop gelukkig niet eng, maar juist grappig. Dat was weer een opluchting. Het verhaal eindigde met een expliciet verwoorde moraal: ‘dus, kinderen, spreek nóóit een vreemde aan.’ Ik voegde er zelf aan toe: ‘nou ja, als je maar niet met vreemden meegaat.’

Lees deze column verder op Ouders Onderling.

(Ouders Onderling, 2014)

Papa, hou toch eens je mond

Graag schep ik over mijn zoontje op dat hij al zo snel kon praten en nu al in complexe volzinnen praat met een volledig arsenaal aan archaïsche en onbekende woorden: wielweb, vivace, jazzorgel. En hij praat aan één stuk (‘net zijn vader’, zeggen vrienden dan altijd gevat) en wat hij zegt hoeft niet per se enig verband te houden met de realiteit. Stiekem leer ik hem niet alleen graag rare, onbekende woorden, maar ben ik ook niet bang om eigenzinnige verklaringen te geven voor allerlei zaken en gebruiken waarmee we te maken hebben. Hij zegt alles na, hij onthoudt alles,

Lees verder: Papa, hou toch eens je mond