Dagboek van een onsterfelijke

Dagboek van een onsterfelijke

Gewoonlijk lees ik voor de leesclub een door één van de leden uitgekozen boek. Dit keer was het anders – de opdracht luidde: lees een boek dat je eigenlijk al heel lang wil lezen, maar dat nog steeds ongelezen is gebleven. Hoewel er boekenkasten vol van dat soort boeken zijn, was mijn keuze toch vrij makkelijk: Interview with the Vampire van Anne Rice.

Zo veel boeken als er zijn die ik nog wil lezen, zoveel redenen zijn er

Lees verder: Dagboek van een onsterfelijke

Roman van Walewein

Walewein

De hierboven afgebeelde uitgave uit 1350 is helaas niet de versie van de Roman van Walewein die ik heb gelezen. Ik heb om het mezelf maar eens gemakkelijk te maken een papieren prozavertaling van deze Middelnederlandse Arthurroman gelezen. Het verhaal wordt er echter niet minder bijzonder door.

Walewein, bij veel mensen bekender onder de Engelse naam Gawain, was een van Arthurs rondetafelridders. In het verhaal wordt een queeste in drie delen beschreven. Om een magisch schaakbord voor koning Arthur

Lees verder: Roman van Walewein

Het satijnen hart

Het satijnen hart

‘Ik ga niet met de tijd mee maar blijf in mijn eigen tijd, die ik niet meer kwijtraak, zelfs al zou ik dat willen: die van de westerse schilderkunst in de twintigste eeuw.’

De Bezige Bij geeft ‘leesclubtips’ op hun site, net als veel andere uitgeverijen. Ze hopen daarmee natuurlijk dat leesclubs hun boeken kopen, maar zulke tips zijn ook leuk voor individuele lezers, omdat er meestal verdiepingsvragen bij staan. In het geval van Het satijnen hart van Remco

Lees verder: Het satijnen hart

Vaslav

Vaslav

‘Hij probeert geen mens kwaad te doen. Integendeel. Het enige wat hij bereiken wil is dat wij elkaar benaderen met meer zachtheid.’

‘Zachtheid,’ hoont ze en trekt minachtend één wenkbrauw op. ‘Ja, echt iets voor hem.’

De Nederlandse lezer houdt niet zo veel van ‘gevoel’, maar meer van saaie, grijze en vooral gevoelloze literatuur, met seks omdat het moet en vooral niet te veel fantastische gebeurtenissen. Althans, zo leken de uitgevers van moderne Nederlandse literatuur tot nu toe vaak te denken.

Lees verder: Vaslav

Wuthering Heights

Wuthering Heights

Zo’n negen maanden voor ikzelf werd geboren, werd een van de mooiste en meest mysterieuze liedjes geboren. Kate Bush, in 1978 twintig jaar oud, had na het zien van de film Wuthering Heights het boek van Emily Brontë uit 1847 gelezen en was er zo van onder de indruk, dat ze er een lied over schreef. Het werd haar debuut, en had zo’n impact, dat het nu nog steeds haar grootste hit is.

Ik zal niet de enige

Lees verder: Wuthering Heights

De schaakmachine

De schaakmachine

Een tijdje terug was een vriend van mij op bezoek. Hij had een boek bij zich dat hij wel iets voor mij vond – een historische roman over een beroemde automaton. Hij wist dat ik was geïnteresseerd in automatons – complexe mechanische poppen en dieren die met name in de Renaissance en daarna verwondering wekten bij het publiek. Eén van de bekendste is ‘de schaakturk’, een mechanische pop die zogenaamd kon schaken.

De schaakturk werd in

Lees verder: De schaakmachine

Ten zuiden van de grens

Norwegian Wood van de Japanse schrijver Haruki Murakami had ik al eens voor mijn leesclub gelezen. Ondanks dat dit boek door ons steevast ‘die depressieve Japanse seksroman’ werd genoemd, was het zeker de moeite waard. Dat kwam vooral door de schrijfstijl – ook al was het een Nederlandse vertaling. Daardoor las het boek lekker door en werd je snel meegenomen naar de psychologische laag.

In mijn boekenkast stond al langer een ander, ongelezen, boek van Murakami: Ten zuiden van de grens.

Lees verder: Ten zuiden van de grens

Orewoet (Emy Koopman) – een recensie

Orewoet is een Middelnederlands woord dat vooral door Hadewijch bekend is geworden als een begrip dat staat voor zoiets als de spanning tussen hoop en wanhoop, ‘hartstochtelijke liefdesbrand’, iets dat aanleunt tegen de waanzin (zie hier). Orewoet is ook de titel van het goed ontvangen debuut van Emy Koopman (zie onder andere hebban.nl en de NRC), en moet misschien ook wel gezien worden als het thema van dit boek. Het is immers ‘een indrukwekkende roman over de vloeibare scheidslijn tussen

Lees verder: Orewoet (Emy Koopman) – een recensie