Natuurdenken (2018-3)

Malariamuggenonderzoek

Foto: Pieter Brouwer – Onderzoek naar malariamuggen in Keniaans mangrovebos in 2013.

In mijn vorige leven was ik ongetwijfeld een Noord-Europeaan. Ik kan niet goed tegen de hitte van de zomer, zeker bij een zomer zoals we die nu hebben gehad. Geef mij maar Engeland of Scandinavië. Ik verbaas me over de hoeveelheid mensen die ik sprak voor wie het blijkbaar niet warm genoeg kon zijn en die in de zomervakantie vertrokken naar nóg warmere oorden, zoals Spanje – of

Lees verder: Natuurdenken (2018-3)

Het aanvallen van kinderastma

Ons kind moest acuut worden opgenomen en kreeg een zuurstofmasker met vernevelaar. Hij verbleef daarna enkele dagen in het ziekenhuis. Het ergste was dat ik de ademhaling van mijn zoon niet zo drastisch slecht vond. ‘Dat is eigenlijk meestal zo – soms erger’, zei ik tegen de arts. Uiteindelijk bleek dat hij al ruim een half jaar een veel te lage medicatie had gehad. ‘Die had al lang verhoogd moeten worden’, zei de arts. Maar ondanks meerdere bezoeken aan andere artsen de maanden ervoor, had niemand ons dat gezegd – of de klachten blijkbaar serieus genomen. Wij waren zelf ook

Lees verder: Het aanvallen van kinderastma

Nachtbraken

Ik ben een slechte slaper, ook toen ik nog geen kinderen had. Nu, vier jaar na de geboorte van mijn oudste, zijn woorden als ‘doorslapen’ en ‘uitslapen’ slechts vage, abstracte begrippen uit een ver verleden. Nachtelijke babyvoedingen, kruiken, onverklaarbare huilbuien, nachtmerries, kussens die niet goed liggen (aldus de huiler), nachtluiers, feest bij de buurman (die nacht dat de kinderen wel doorsliepen), op de grond vallende spenen… De paar keren per jaar dat ik buitenshuis slaap, zonder kinderen en vrouw, dan kan ik vaak de slaap niet vatten. Ik hoor fantoomspenen vallen en schrik wakker van fantoomhuiltjes.

Lees deze

Lees verder: Nachtbraken

Winterdepressie en lentekriebels

Kerstmis 2010: mijn familie vierde kerst bij ons thuis, op onze flat. Mijn vrouw was zwanger, maar had nog een maand te gaan vóór de uitgerekende datum. Omdat er nu toch vele handen waren, zetten we alvast de klossen onder ons bed. De legendarisch woorden die ik daarna uitsprak, zullen mij (wat mijn vrouw betreft) tot in de hel blijven achtervolgen: ‘Zo, nu kan de baby komen.’ Die nacht braken de vliezen en twee dagen later werd mijn zoontje geboren. De kerstafwas stond nog op het aanrecht. Met oudjaar kwamen mijn vrouw en zoontje thuis – om twaalf uur ’s

Lees verder: Winterdepressie en lentekriebels