Zomer: het tikken van de regen

regen

Foto: Juni uit Kyoto, Japan – Flickr, CC BY 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=356231

Mijn vorige column ging over de lente. We hebben nu gezien wat de lente bracht: voorspelbare onvoorspelbaarheid, zoals al het weer tegenwoordig. Warm, koud, nat, droog – alles kwam wel aan bod. Vlinders die lekker vroeg vlogen, het oranjetipje dat precies op tijd was, en toen nog wat verlate fladderaars. De natuur dreigde even in de war te raken, maar herstelde zich weer elegant.

Deze column gaat over de zomer. Nou ja, over wat ikzelf nou typisch zomers vind – wat ik leuk aan de zomer vind. Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet zo’n zonnig type ben. Ik heb het al gauw te warm, en – als ik de tijd en het geld had – zou ik elke zomer het liefst naar het noorden vluchten: dwalen in de schaduw van de Zweedse walden of spoken door de Britse mistige moors. Maar de zomer is gelukkig niet alleen zon en hitte; niet dat ik smacht naar miezerweer dat de zomer tot een soort groene herfst maakt – nee, ik doel op de echte zomerse buien, stortbuien, hagel, bliksem en donder. Ik geef toe: ik geniet daar vooral van als ik binnen zit, het liefst in een serre, op een zolder of in een tent, of in een houten herbergje met druipende poncho’s. Op een plek in elk geval waar je de regen goed kunt horen. Als de regen niet hoorbaar is, is het miezerweer, maar als het tikketikt of tokketokt, dan ben ik een gelukkig mens. En wat nog verder bijdraagt aan de vreugde is de blik naar buiten, en dan mensen in T-shirts te zien rennen, het liefst met ijsjes in de handen.

Om deze droom te vervolmaken is het nodig na de bui naar buiten te gaan, te snuiven. Even lijkt het of er geen uitlaatgassen bestaan, en geen hooikoorts. In een zanderige of stedelijke omgeving ruik je nat zand (iets dat alleen in de zomer te ruiken valt); in een groene omgeving ruik je, nou ja, het groen: bladeren en verregende boombloesem, aarde en molm.

 

Hierboven heb ik een beetje gelogen: ik kan, nu ik er zo over nadenk, ook heel goed buiten van de regen genieten. Gisteren (5 juni) liep ik onverschrokken en niet erg slim (want met sandalen) en met mijn zoontje in een geplastificeerde kinderwagen over de hellingen bij Landgraaf. Toen ik wegging regende het wel, maar toen ik al een eind op weg was, begon het te hozen. Er zijn niet veel momenten dat het zo’n rustig wandelweer is, zeker niet overdag. En dat niet alleen: de natuur is heel anders wanneer het regent. Veel vogels blijven vreemd genoeg zingen, al doen ze dat vanuit een opgezocht schuilhoekje. De meeste insecten zijn uit het oog verdwenen, maar onze buikpotige vriendjes houden een feestje: in Zuid-Limburg houdt dat vooral in dat er overal reusachtige wijngaardslakken tevoorschijn kruipen, op weg naar lekker vers groen.

Regen, regen, regen… Tja, en dan moet ik tot slot toch nog bekennen dat ik toch wel blij was dat vandaag eindelijk de zon weer scheen…

(Het Schrijvertje, 2012-3)

Geen reacties mogelijk